ตอนที่ 436 แม่น้ำผี

แน่นอนว่าฉิวหรงว่านเสวี่ยนั้นเข้าใจถึงความสำคัญของกุญแจนี้ แต่ตั้งแต่ยุคโบราณการปรากฏของกุญแจนี้สามารถรับได้ด้วยนิ้วมือ



ท่ามกลางความประหลาดใจของนาง หลี่ฉีเย่นำมือเชยคางของนางขึ้นมาและนำนิ้วชี้ปิดริมฝีปากสีชมพูของนางและเอ่ย " หัวหน้าฉิวหรง อย่าได้ตื่นตระหนกไป น้ำลายของเจ้าเกือบจะหยดลงบนหน้าข้าแล้ว ข้าเชื่อว่าลักษณะของผู้ใหญ่เช่นเจ้านั้นมีเสน่ห์มากพออยู่แล้ว..."



ฉิวหรงว่านเสวี่ยดึงสติของนางกลับมาและจ้องหน้าหลี่ฉีเย่ด้วยแก้มที่แดงก่ำและเอ่ย " เช่นนั้นข่าวลือที่ว่ากุญแจจะปรากฏในประตูห้าเขตแดนนั้นเป็นจริง "



หลี่ฉีเย่ยิ้มเอ่ย " กล่าวให้ถูกคือกุญแจนั้นจะปรากฏในสถานที่แห่งนี้ " แต่จากนั้นเขาก็ส่ายหัว " ทว่าน่าเสียเวลานี้กุญแจไม่ได้อยู่ที่นี่ "



ฉิวหรงว่านเสวี่ยมองไปยังใจกลางทะเลทรายที่ว่างเปล่าและเอ่ยถาม " มันเคยอยู่ที่นี่มาก่อน ? "



หลี่ฉีเย่เอ่ย " มันไม่มีกฏตายตัวว่ากุญแจจะไปปรากฏที่ใด มันอาจจะกล่าวได้ว่ามีโอกาสจะปรากฏทุกที่ในสุสานใหญ่ ต้องใช้โชคที่ดีอย่างมากในการได้รับกุญแจ ไม่ใช่ทุกคนจะหามันได้...สถานที่นี่แน่นอนว่ามีโอกาสปรากฏของมันสูง แต่ความเป็นไปได้นั้นต่ำมาก "



" เจ้ารู้ได้อย่างไรว่ามันมีโอกาสจะไปปรากฏอยู่สถานที่อื่น ? " ฉิวหรงว่านเสวี่ยเอ่ยถาม ในฐานะคนนอกนางนั้นไม่เคยรู้เพราะนี้เป็นความลับที่ยิ่งใหญ่



หลี่ฉีเย่เอ่ยอธิบาย " มันมีความลับและความสำคัญกัญระหว่างสุสานใหญ่และหลุมฝังศพแห่งลางร้าย ทั้งสองที่เต็มไปด้วยความลึกลับที่คนนอกไม่เคยรู้ "



" เช่นนั้นเจ้ารู้เกี่ยวกับมันได้อย่างไร ? " ฉิวหรงว่านเสวี่ยเอ่ยถามด้วยอารมณ์ แม้แต่นิกายที่ยิ่งใหญ่ก็ยังไม่รู้เรื่อเหล่านี้ แต่หลี่ฉีเย่เอ่ยมันราวกับว่าเขากำลังอ่านฝ่ามือของตัวเอง



" นี้เป็นความลับ " หลี่ฉีเย่มองไปยังสตรีเบื้องหน้าและส่ายหัว " มันมีบางอย่างที่เจ้าไม่ควรรู้เพราะมันจะไม่เกิดผลดีกับเจ้า "



ฉิวหรงว่านเสวี่ยนั้นรู้จึกที่นางควรจะหยุด กลับกันนางเอ่ยต่อ " หลุมฝังศพแห่งลางร้ายนั้นไม่ได้รับการเปิดมาเป็นเวลานาน โอกาสในการหากุญแจพบนั้นยากยิ่งและมีเพียงไม่กี่คนในหหายุคที่ทำได้ "



" เชื่อในตัวข้า " หลี่ฉีเย่เอ่ยอย่างใจเย็น " ข้าจะพบกุญแจ ! หลุมฝังศพแห่งลางร้ายจะเปิดขึ้นในยุคนี้ แม้ว่าข้าจะต้องพลิกสุสานใหญ่หามันก็ตาม ! "



ฉิวหรงว่านเสวี่ยกลายเป็นตกตะลึงเมื่อเห็นความมั่นใจที่เขาแสดงออกมา ตั้งแต่ยุคเริ่มต้นแห่งเวลามีผู้เยาว์จำนวนมากเท่าใดกันที่กล้าเอ่ยว่าจะพลิกสุสานใหญ่ ? เหล่าคนที่มาที่นี่ล้วนเกรงกลัวอำนาจของสุสานใหญ่อย่างมาก



" ตอนนี้พวกเราจะไปที่ใด ? " ฉิวหรงว่านเสวี่ยมองไปที่ชายหนุ่มด้านหน้าและเอ่ยถาม " เจ้าอยากจะไปยังทางเลือกทั้งสี่ที่เหลือหรือไม่ ? "



" แม้ว่าทางเลือกอื่นจะมีสมบัติ แต่พวกมันไม่มีกุญแจ " หลี่ฉีเย่ส่ายหัวและเอ่ย " พวกเราจะไปที่อื่นแทน บางทีคงเป็นแม่น้ำผี เพื่อทดสอบโชคของเรา "



" แม่น้ำผี ? " ฉิวหรงว่านเสวี่ยกลายเป็นตื่นตระหนก " นั้นเป็นสถานที่ที่มีเชื่อเสียงและอันตรายอย่างมากในสุสานใหญ่ ข้าได้ยินมาว่ามีผู้คนตายที่นั้นทุกวัน "



" ไม่ต้องกังวล ข้าอยู่ที่นี่ " หลี่ฉีเย่กล่าวอย่างไม่แยแส " แม้ว่าแม่น้ำผีจะดุร้าย แต่มันก็ยังไม่เพียงพอจะเอาชีวิตข้า "



ฉิวหรงว่านเสวี่ยคิดอยู่ชั่วครู่ จากนั้นก็มอบไปปลาหยางราตรีทั้งหมดให้กับหลี่ฉีเย่ และเอ่ย " เจ้าตัดสินใจได้เลย ข้าเชื่อว่าเจ้าจะนำการสร้างใหม่ที่ดีมากให้พวกเราทั้งสอง "



มันมีสถานที่อันตรายมากมายในสุสานใหญ่ที่ฉิวหรงว่านเสวี่ยเองยังไม่กล้าไป ตัวอย่างเช่นแม่น้ำผี ดังนั้นนางจึงส่งปลาทั้งหมดให้หลี่ฉีเย่เป็นคนตัดสินใจ



จากนั้นพวกเขาก็ออกจากประตูห้าเขตแดนและไปยังแม่น้ำผี



อย่างที่ฉิวหรงว่านเสวี่ยเคยกล่าวแม่น้ำผีนั้นเป็นสถานที่ที่อันตรายอย่างมาก พวกเขามาถึงและพบแถวขนาดเล็กกว่าเมื่อเทียบกับประตูห้าเขตแดน



แม้วแต่แม่น้ำผีก็ยังถูกครอบงำโดยนิกายผี เพื่อที่จะได้รับสมบัติภายในแม่น้ำผี พวกเขาจะต้องจ่ายปลาหยางราตรีให้กับนิกาย



แม่น้ำนั้นอยู่ใต้ดิน เมื่อคนเข้ามาในถ้ำ พวกเขาจะพบเรืออยู่ด้านหน้าพวกเขาและแม่น้ำที่ไหลไปด้านหน้าอย่างเงียบๆ



ตำนานกล่าวว่าใครก็ตามที่ตายในสุสานใหญ่ ไม่ว่าจะด้วยอุบัติเหตุหรือจงใจ ศพของพวกเขาจะถูกนำมาลอยที่แม่น้ำผี และเพราะเรื่องนี้ผู้คนจึงเชื่อว่าสถานที่แห่งนี้เป็นจุดชุนนุมของวิญญาณร้าย



แน่นอนว่านี้เป็นเพียงตำนาน มันเป็นเรื่องยากที่จะตรวจสอบว่าศพที่ตายนั้นถูกนำมาลอยที่แม่น้ำหรือไม่



พวกเขาทั้งสองมายืนอยู่หน้าท่าเรือและรู้สึกได้ถึงอากาศที่หนาวเย็นของแม่น้ำผีปะทะกันใบหน้า - มันเป็นพลังงานที่น่ากลัวและชั่วร้ายอย่างมาก



แม่น้ำนั้นไม่ได้มีขนาดใหญ่ แต่กระทั้งใช้ดวงตาสวรรค์พวกเขาก็ยังไม่สามารถมองเห็นจุดสิ้นสุดของมันได้



มองไปยังด้านหน้าของท่าเรือ พวกเขาจะเห็นทะเลที่เต็มไปด้วยความกว้างใหญ่และว่างเปล่า ด้างล่างนั้นเป็นแม่น้ำที่ลึกและไหลไปสู่ปลายทางที่ไม่มีใครรู้จัก



มันมีข่าวลือว่ามีตัวตนที่ทรงอำนาจเคยพยามไปยังต้นน้ำเพื่อหาแหล่งที่มาของแม่น้ำผีและดูปลายทางของมัน แต่ทว่าไม่มีใครมีชีวิตรอดกลับมารวมถึงบรรพชนเที่ยงธรรม



" หนึ่งลำต้นผีสาหร่ายนั้นต้องจ่ายสามสิบปลาหยางราตรี พวกเจ้าจะต้องดึงมันขึ้นมาแม้ว่าจะอยู่ในอันตราย ทุกครั้งที่เจ้าดึงขึ้นเจ้าจะต้องจ่ายปลา เกี่ยวกับเรื่องที่เจ้าจะได้รับการเก็บเกี่ยวใดๆหรือไม่ พวกเจ้าจะต้องรับความเสี่ยงเอง " ศิษย์ของนิกายผีเอ่ยกับทั้งสองเมื่อพวกเขามาถึง



ลำต้นผีสาหร่ายนั้นมาจากต้นน้ำ ทุกคนสามารถดึงพวกมันขึ้นมาได้ตราบใดที่มีพลังมากพอและไม่กลัวตาย



ลำต้นผีสาหร่ายไม่ได้บรรจุอะไรไว้ มันเป็นรูปแบบที่เกิดจากการรวมตัวของผีสาหร่าย พวกมันมาร่วมกันเพื่อปกป้องบางอย่างภายใน แต่ก็ไม่มีใครบอกได้ว่ามีอะไรอยู่ภายใน



ด้านในของล้ำต้นนี้อาจจะเป็นสมบัติหรือขยะ ไม่มีใครรู้ต้นกำเนิดของลำต้นผีสาหร่าย บางคนกล่าวว่าหลังจากตายในสุสานใหญ่ พวกเขาจะถูกโยนลงไปในแม่น้ำและสมบัติของพวกเขาทั้งหมดจะลอยไปยังต้นน้ำ จากนั้นจะถูกปกคลุมไปด้วยผีสาหร่ายนับไม่ถ้วน จากนั้นก็ลอยลงมายังแม่น้ำผี



บางคนกล่าวว่าลำต้นเหล่านี้มาจากสมบัติภายในสุสานใหญ่ ข้างในนั้นอาจจะเป็นได้หลายสิ่งหลายอย่าง อย่างเช่นอาวุธศักดิ์สิทธิ์หรือหินจักรพรรดิ หรืทอกระทั้งสองของจากยุคตำนาน แน่นอนมันยังมีของคนตายที่สูญหายไปในสุสานใหญ่ด้วย



ตำนานนี้เชื่อว่าสมบัติทั้งหมดถูกปล่อยไปยังต้นน้ำของแม่น้ำผี ดังนั้นสิ่งของต่างจึงลอยลงมาในแม่น้ำเป็นครั้คราว



ไม่ว่าจะอย่างไร ต้นกำเนิดของลำต้นนี้ก็ยังเป็นความลึกลับ สิ่งหนึ่งที่แน่นอนก็คือไม่ว่าจะอย่างไรโอกาสในการพบสมบัติภายในลำต้นนั้นยากยิ่ง อาวุธศักดิ์สิทธิ์นั้นยากอย่างมากโอกาสของมันแทบจะเป็นศูนย์



เรื่องทีไ่ด้รับการพูดคุยมากที่สุดก็คือเรื่องของจักรพรรดิอมตะจูเตียน ตำนานกล่าวว่าจักรพรรดิอมตะในวัยเยาว์มายังแม่น้ำผีเพื่อทดสอบโชคและได้รับสมบัติที่น่าตกตะลึง และเพราะสมบัตินี้จักรพรรดิของเผ่าพันธ์ผีได้ฝึกฝนจนกลายเป็นจักรพรรดิอมตะของยุค



เพราะโชคของจักรพรรดิต่อมา ผู้ฝึกตนรุ่นเยาว์จำนวนมากจึงมายังแม่น้ำผีเพื่อทดสอบโชค



แน่นอนอว่ามีผู้ฝึกตนรุ่นเยาว์ตายที่แม่น้ำผีทุกปี เพราะสถานที่นี่อันตรายกว่าประตูห้าเขตแดนอย่างงมาก มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่กล้าจะต่อแถวที่นี่



ทั้งสองนั้นยืนอยู่ที่นี่ เพื่อรอเรือ สำหรับเหล่าผู้ฝึกตนที่จ้องไปยังต้นน้ำเริ่มตะโกน " ลำต้นผีสาหร่ายอีกอันกำลังลอยมาแล้ว ! "



ทุกคนมองไปยังต้นน้ำและเห็นสิ่งเดียวกัน ทุกลำต้นมีขนาดที่ต่างกัน สาหร่ายที่เป็นเถาวัลย์ดูเหมือนเป็นงูขนาดเล็กทำให้ทุกคนรู้สึกเสี่ยวสันหลัง สาหร่ายนั้นถูกปกคลุมด้วยม่านหมอกสีดำอย่างสมบูรณ์



แม้ว่าจะใช้ดวงตาสวรรค์พวกเขาก็ยังไม่สามารถมองเห็นสิ่งที่อยู่ภายในได้ หลี่ฉีเย่มองลำต้นและลำเพื่อดูว่าอันไหนคุ้มค่าที่จะให้เขาลงมือ



เมื่อลำต้นลอยเข้ามาใกล้ท่าเรือ บางคนทันใดนั้นก็ลงมือ ผู้เยาว์ห้าคนคำรามและพยามจะดึงลำต้นขึ้นมาจากแม่น้ำ



ทั้งห้านั้นเป็นผู้เชียวชาญจากเผ่าพันผี พวกเขานั้นรวดเร็วราวกับสายฟ้าและเลือกลำต้นที่พวกเขาต้องการ



" แกร๊ก ! " ทว่าเมื่อลำต้นออกไปจากผิวน้ำ เริ่มปรากฏคลื่นออกมา



มันมาพร้อมกับสิ่งกระแทกของสายน้ำที๋โหดร้าย สิ่งดุร้ายหลายสิ่งพุ่งออกมาจากด้านล่างของแม่น้ำผี งูขนาดใหญ่ที่เกิดจากกลุ่มควันเปิดปากของมันและกัด สิ่งที่คล้ายลิ้นของมันเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและไปจับผู้ฝึกตนรุ่นเยาว์ จากนั้นมือโครงกระดูกสีขางก็ปรากฏและไปจับผู้ฝึกตนอีกคน...



ทุกคนนั้นพยามจะหลีกเลี่ยงออกจากลำต้นเหล่านี้ที่จะถูกโจมตีอย่างดุร้ายโดยบางสิ่งด้านใต้แม่น้ำ บางคนกล่าวสิ่งเหล่านี้เป็นศพที่อยู่ด้านใต้แม่น้ำที่หวงแหนสิ่งของของมัน ดังนั้นเป็นธรรมดาที่มันจะโจมตีคนที่พยามจะขโมยของของมันไป...