ตอนที่ 457 ก้าวเข้าทะเลราตรี
" ยอดเซียนเล็บจันทร์เสี้ยว ! " ผู้เยาว์หลายคนสูดลมหายใจลึกและอุทานออกมาหลังจากเห็นชายคนนี้
เป็นธรรมดาที่ไม่มีใครกล้าจะมองข้ามเขา ตรงกันข้ามอัจฉริยะจำนวนมากล้วนแสดงความหวาดกลัวออกมา
ดินแดนจันทร์เสี้ยวศักดิ์สิทธิ์เป็นเชื้อสายจักรพรรดิที่มีชื่อเสียงในพื้นที่หมอกลึกลับ มันถูกสร้างขึ้นโดยจักรพรรดิอมตะจูเทียน แม้ว่าจักรพรรดิจะมีฉายาว่า ' เล็บจันทร์เสี้ยว ' ความจริงก็คือจักรพรรดินั้นมีตัวที่สั้นมากเพราะเขามาจากเผ่าคนแคระ มันมีบางคนเลี้ยงพวกเขาว่าเผ่าผีสามนิ้ว
ทว่าเมื่อจักรพรรดิอมตะแบกเจตจำนงแห่งสวรรค์ ไม่มีใครกล้าเรียกเขาว่าเป็นเผ่าผีสามนิ้วอีก
แม้ว่ายอดเซียนเล็บจันทร์เสี้ยวนั้นจะตัวเล็ก เขาก็ยังเป็นลูกหลานของเชื้อสายจักพรรดิในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ เขานั้นมีชื่อเสียงด้านไรความปราณีและมีคนจำนวนมากตายด้วยน้ำมือเขา
ยิ่งเชื้อสายจักรพรรดิอมตะนั้นเดินทางมาถึงมากเท่าไหร่ บรรยากาศในสุสานใหญ่ก็กลายเป็นตึงเครียดมากขึ้น ราวกับจักรพรรดิอมตะหลายคนมาปรากฏตัวที่นี่ ! นี้เริ่มทำให้ผู้คนคิดว่าภูเขาสมบัตินนั้นจะปรากฏออกมาจริงๆ
ด้วยเหตุนี้คนจำนวนมากจึงเร่งรีบวิ่งไปยังน้ำวนในทะเลราตรีเพื่อไปให้ถึงอีกฝั่งอีกด้าน
ทว่า ทามกลางความหวังของทุกคนก่อนที่พวกเขาจะถึงฝั่ง ฉากที่น่าเหลือเชื่อก็เกิดขึ้นและทำให้พวกเขาตกตะลึงอย่างสมบูรณ์ ! พวกเขาถึงบังคับให้หยุดลงและไม่สามารถว่ายต่อไปได้ ไม่ต้องเอ่ยถึงการว่ายขึ้นฝั่ง
* * *
ขณะที่หลี่ฉีเย่และฉิวหรงว่านเสวี่ยนั้นเสียเวลาอยู่ที่ตำหนักบุปผาบรรพชน พวกเขาจึงกลายเป็นผู้ฝึกตนกลุ่มสุดท้ายที่มายังทะเลราตรี
ฉิวหรงว่านเสวี่ยนั้นแทบไม่เชื่อที่ได้เห็นฉากนี้ พวกเขานั้นจับปลาในทะเลนี้เป็นว่ากว่าหนึ่งเดือนละน้ำเป็นน้ำหมึก
แต่ตอนนี้...มันกลายเป็นทะเลสีฟ้าที่มีชายฝั่งพร้อมกับน้ำที่ใสบริสุทธิ์ นี้เป็นที่อยู่อาศัยโดยสมบูรณ์สำหรับปลาและนก ทะเลราตรีที่คนอื่นๆเคยระวังตอนนี้่กลายเป็นสถานที่ที่สวยงาม
" อะไรกันที่เปลี่ยนให้ทะเลราตรีกลายเป็นเช่นนี้ได้ ? " ฉิวหรงว่านเสวี่ยอดไม่ได้ที่จะพึมพำ
หลี่ฉีเย่มองเลยทะเลราตรีออกไป เขานั้นได้ยินเกี่ยวกับน้ำวนและรู้เรื่องเกี่ยวกับดินแดนลึกลับมากกว่าคนอื่น
" หัวหน้า หัวหน้า ศิษย์พี่หลี่ ศิษย์พี่หลี่ พวกเราอยู่ที่นี่ ! " ทันใดนั้นพวกเขาก็ได้ยินเสียงร้องแห่งความสุข กลุ่มของผู้เยาว์โบกมือและวิ่งเข้ามาหาพวกเขาทั้งสอง
ทั้งหกคนนี้คือกลุ่มของเผิงจาง พวกเขานั้นกำลังเดินเล่นไปรอบๆพื้นที่และเห็นฉิวหรงว่านเสวี่ยและหลี่ฉีเย่ ดังนั้นพวกเขาจึงรีบมา
" หัวหน้า ศิษย์พี่หลี่ ในที่สุดพวกท่านก็มาที่นี่ พวกเรารอนานมาก ! " เผิงจางเอ่ยอย่างมีความสุข
" ด้วยสมบัติทั้งหมดที่อยู่บนตัวพวกเจ้า ดูเหมือนพวกเจ้าจะได้รับการเก็บเกี่ยวที่ดี่ " หลี่ฉีเย่อมยิ้มเอ่ย
เผิงจางเกาหน้าของเขาอย่างเขินอายและเอ่ย " มันเป็นเพราะศิษย์พี่หลี่ชี้นำพวกเรา ฮี่ฮี่ ปลาหยางราตรีจำนวนมากนั้นน่าประทับใจยิ่ง "
" อย่าได้กล่าวเหลวไหล เรียกเขาว่านายน้อย ! " ฉิวหรงว่านเสวี่ยมองไปยังผู้เยาว์ทั้งหกและกล่าวอย่างจริงจัง " นายน้อยหลี่เป็นผู้มีพระคุณที่ยิ่งใหญ่ของเผ่าเรา อย่าได้ล้อเล่นกับเขาอีก เข้าใจหรือไม่ ? "
ทั้งหกคนนั้นจ้องมายังหลี่ฉีเย่และไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร แจ่พวกเขาก็ไม่กล้าต่อต้านคำกล่าวของหัวหน้าดังนั้นพวกเขาจึงรีบเปลี่ยนทัศนคติอย่างรวดเร็ว
" นายน้อย น้ำวันนั้นจะนำพวกเราไปสู่ด้านล่างของทะเล ข้าได้ยินมาว่ามันมีดินแดนลึกลับปรากฏ ข้าได้ยินอีกว่าอาจจะมีภูเขาสมบัติปรากฏที่นั้น พวกเราควรจะไปหรือไม่ ? " เผิงจางเอ่ยถาม
ทั้งหกคนนั้นอยากจะไปอย่างรวดเร็ว แต่การบ่มเพาะของพวกเขานั้นอ่อนแอเกินไป ดังนั้นพวกเขาจึงไม่กล้าที่จะมุทะลุ พวกเขานั้นเดินรอบทะเลราตรีเพื่อรอหัวหน้า
หลี่ฉีเย่เพียงยิ้มโดยไม่เอ่ยตอบ เขาเดินไปยังชายฝั่งก่อนจะตักน้ำขึ้นมาและดื่มมัน
" หญ้าหมื่นอมตะ , รากเทพปีศาจต้นไม้ , น้ำไร้สวรรค์ เต๋าหยดเลือดอินทรีย์..." หลี่ฉีเย่ยิ้มชิมรสชาติของน้ำและสั่นไหว บางสิ่งที่เป็นส่วนผสมของมันไม่น่าเชื่อย่างมาก
ทั้งหกกลายเป็นงุนงงหลังจากได้ยินคำกล่าวของหลี่ฉีเย่มีหลายสิ่งที่พวกเขาไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน ฉิวหรงว่านเสวี่ยก็สั่นสะท้าน ชื่อของพวกมันนั้นกล่าวได้ว่าเป็นสุดยอดสิ่งของที่หายากในโลก นางนั้นแน่นอนว่าไม่เคยเห็นพวกมันมาก่อน
นางสั่นสะท้านขณะฟังหลี่ฉีเย่จำแนกรายการของเหล่านั้น ทำไมน้ำในทะเลราตรีถึงประกอบไปด้วยของเหล่านี้ ?
" มีกระทั้งใบอ่อนของโลกต้นไม้อยู่ที่นี่ ! " หลี่ฉีเย่สัมผัสลิ้นของเขาและพึมพำ " โอ้วเจ้าเด็กน้อย ภูติปีศาจนั้นเหยียบย่ำมาที่นี่ ของแต่ละสิ่งต้องใช้เวลาเก็บอยู่หลายยุค กระทั้งจักรพรรดิอมตะก็ยังไม่สามารถเตรียมพวกมันได้ทั้งหมด "
หลังจากสัมผัสได้ถึงใบอ่อนโลกต้นไม้ภายในน้ำ หลี่ฉีเย่ก็รู้ได้ทันทีว่าใครเป็นคนทำ เขานั้นเคยคาดการณ์เช่นนี้มาก่อน แต่ตอนนี้เขามั่นใจว่าภูติปีศาจเป็นคนลงมือ
" นายน้อยท่านกล่าวว่าที่ทะเลราตรีเปลี่ยนไปเช่นนี้เพราะฝีมือของภูติปีศาจ ? " ฉิวหรงว่านเสวี่ยเอ่ยถามด้วยอารมณ์
" ภตูิปีศาจ...โอ้วเจ้าเด็กน้อย...เจ้ายังคงไม่ยอมแพ้ นี้มันเป็นการฆ่าตัวตาย ! " หลี่ฉีเย่พยักหน้าของเขาก่อนจะพึมพำ เขามองไปยังทะเลและเอ่ย " พวกเราต้องหาภูติปีศาจก่อนเป็นอันดับแรก "
กลุ่มของผู้เยาว์ไม่รู้ว่าใครคือภูติปีศาจ แต่พวกเขารู้สึกตื่นเต้นที่หลี่ฉีเย่บอกจะเข้าไปในน้ำวน เผิงจางรีบเอ่ยถาม " พวกเราจะไปกันตอนนี้เลยดีหรือไม่ ? "
" พวกเราต้องเตรียมตัวก่อน " ศิษย์สตรีอีกคนเอ่ย " ในอดีต หลายคนนั้นพยามจะเข้าไปรวมถึงลูกหลานของนิกายทรงอำนาจ ข้าได้ยินว่ามีสงครามเกิดขึ้นหลายครั้งและมีคนตายจำนวนมาก "
" ถูกต้อง ไม่เพียงแต่อัจฉริยะอย่างนายน้อยกระดูกทองคำ , หลวงจีนผี และนายน้อยร้อยพรรค ที่มา แม้แต่ยอดเซียนเล็บจันทร์เสี้ยวและยอดเซียนผีแมลงก็มาเช่นกัน พวกเขานั้นเป็นลูกหลานของจักรพรรดิและกระทั้งเป็นลูกหลานโดยตรงของพวกเขา ข้าได้ยินมาว่าพวกเขาแข็งแกร่งอย่างมาก " ศิษย์อีกคนเอ่ยเพิ่ม
เผิงจางพนักหน้าอย่างเห็นด้วยและเอ่ย " ถูกต้อง ใช่แล้วยอดเซียนผีแมลงช่างน่ากลัวยิ่ง เขานั้นน่ากลัวยิ่งกว่าผี ข้ายังไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าเขา ! "
" อย่าได้สร้างปัญหาให้นายน้อย ตอนนี้สุสานใหญ่เต็มไปด้วยอัตราย พวกเจ้าควรจะออกจากสุสานใหญ่ไปและหากลุ่มของผู้อาวุโสจือ "
หลี่ฉีเย่พยัหน้าและเอ่ยเสริม " หัวหน้าของพวกเจ้าพูดถูก พวกเจ้าควรจะออกไปจากสถานที่แห่งนี้ ข้าไม่สามารถรับประกันความปลอดภัยของพวกเขาเจ้าเหมือนการมาทะเลราตรีในอดีต "
" นายน้อยนั้นมีสิ่งที่สำคัญต้องทำอีกมากมาย ตอนนี้พวกเราไม่สามารถกลายเป็นภาระให้เขาได้ ไปเดี่ยวน้อย " ฉิวหรงว่านเสวี่ยนั้นรู้ว่าสถานการณ์กำลังจะร้ายแรงมาก นางนั้นไม่ต้องการเห็นนายน้อยนั้นตายเพราะปกป้องเผ่าของนาง
ทั้งหกคนนั้นเต็มไปด้วยความต้องการที่จะอยู่ แต่พวกเขาก็เข้าใจความรุนแรงของสถานการณ์ หลังจากที่ได้ยินคำกล่าวของหัวหน้าและนายน้อยหลี่ พวกเขาก็ไม่กล้าจะตั้งคำถามอีกต่อไป
" หัวหน้าและนายน้อยวางใจได้ พวกเราจะออกจากสุสานใหญ่และพบกับผู้อาวุโสจือทันที " เผิงจางรีบเอ่ย
หลี่ฉีเย่พยักหน้าเอ่ย " ไปซะ การออกจากสุสานใหญ่อาจจะเป็นสิ่งที่ดี พวกเรากำลังจะเผชิญกับพายุใหญ่ ในไม่ช้าพวกเจ้าจะไม่ปลอดภัยหากอยู่ที่นี่ "
ทั้งหกคนรู้ว่าพวกเขานั้นอ่อนแอเกินไป ไม่ต้องเอ่ยถึงอัจฉริยะ พวกเขายังมีความต่างระหว่างนิกายทรงอำนาจและศิษย์จากนิกายทรงอำนาจอีก พวกเขานั้นเชื่อฟังหัวและหลี่ฉีเย่อย่างทันที
หลี่ฉีเย่มองไปยังทะเลราตรีและไม่กล้าชักช้า เขารีบเอ่ยกับฉิวหรงว่านเสวี่ย " พวกเราควรจะไปได้แล้ว ข้าหวังว่าพวกเราจะจับภูติปีศาจได้ "
นางทันใดนั้นก็ติดตามเขาไปใจใจกลางของน้ำวันภายในทะเลราตรีทันที
เมื่อทั้งสองนั้นจากไป ผู้เยาว์ทั้งหกต่างมองหน้ากัน " พวกเจ้ารู้สึกอะไรหรือไม่ ? ฮี่ฮี่ นายน้อยและหัวหน้าดูเหมือนจะมีการเปลี่ยนแปลงอย่างมากภายในระยะเวลาสั้นๆ "
" ข้าก็คิดเช่นนั้น " ศิษย์สตรีเอ่ย " ข้าคิดว่าพวกเขาใกล้ชิดกันมาก พวกเจ้าสังเกตหรือไม่ ? สายตาที่หัวหน้ามองนายน้อยนั้นเต็มไปด้วยความอ่อนโยนอย่างมาก "
ศิษย์อีกคนรีบเอ่ย " พวกเจ้าแน่ใจรึ ? หรือพวกเขาจะกลายเป็นคู่รักกันแล้ว ? "
" ฮ่าฮ่า แน่นอน ! " เผิงจางรีบเอ่ยด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ " ข้าคิดว่าพวกเขานั้นเป็นคู่สวรรค์สร้าง ในความคิดข้าพวกเขานั้นอาจจะมีบางอย่างร่วมกัน... "
" จริงรึ ? " คนที่เหลือรีบเอ่ยถาม
ศิษย์คนที่เหลือต่างเหลือบมองกันและเต็มไปด้วยความตื่นเต้น " มันอาจจะเป็นเช่นนั้นจริงๆ " หลังจากกล่าวเสร็จพวกเขาก็ยิ้มซุกซน
หลังจากเห็นน้ำวน หลี่ฉีเย่โอบกอดฉิวหรงว่านเสวี่ยและกระโดดลงไปทันที พวกเขานั้นว่ายลงไปจนในที่สุดก็มาถึงก้นทะเล
หลังจากหลุดออกมาจากน้ำวน พวกเขานั้นสังเกตเห็นมหาสมุทรสีทอง พร้อมด้วยทะเลกว้างใหญ่ที่มีสีทองอาร่าม...
" ยอดเซียนเล็บจันทร์เสี้ยว ! " ผู้เยาว์หลายคนสูดลมหายใจลึกและอุทานออกมาหลังจากเห็นชายคนนี้
เป็นธรรมดาที่ไม่มีใครกล้าจะมองข้ามเขา ตรงกันข้ามอัจฉริยะจำนวนมากล้วนแสดงความหวาดกลัวออกมา
ดินแดนจันทร์เสี้ยวศักดิ์สิทธิ์เป็นเชื้อสายจักรพรรดิที่มีชื่อเสียงในพื้นที่หมอกลึกลับ มันถูกสร้างขึ้นโดยจักรพรรดิอมตะจูเทียน แม้ว่าจักรพรรดิจะมีฉายาว่า ' เล็บจันทร์เสี้ยว ' ความจริงก็คือจักรพรรดินั้นมีตัวที่สั้นมากเพราะเขามาจากเผ่าคนแคระ มันมีบางคนเลี้ยงพวกเขาว่าเผ่าผีสามนิ้ว
ทว่าเมื่อจักรพรรดิอมตะแบกเจตจำนงแห่งสวรรค์ ไม่มีใครกล้าเรียกเขาว่าเป็นเผ่าผีสามนิ้วอีก
แม้ว่ายอดเซียนเล็บจันทร์เสี้ยวนั้นจะตัวเล็ก เขาก็ยังเป็นลูกหลานของเชื้อสายจักพรรดิในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ เขานั้นมีชื่อเสียงด้านไรความปราณีและมีคนจำนวนมากตายด้วยน้ำมือเขา
ยิ่งเชื้อสายจักรพรรดิอมตะนั้นเดินทางมาถึงมากเท่าไหร่ บรรยากาศในสุสานใหญ่ก็กลายเป็นตึงเครียดมากขึ้น ราวกับจักรพรรดิอมตะหลายคนมาปรากฏตัวที่นี่ ! นี้เริ่มทำให้ผู้คนคิดว่าภูเขาสมบัตินนั้นจะปรากฏออกมาจริงๆ
ด้วยเหตุนี้คนจำนวนมากจึงเร่งรีบวิ่งไปยังน้ำวนในทะเลราตรีเพื่อไปให้ถึงอีกฝั่งอีกด้าน
ทว่า ทามกลางความหวังของทุกคนก่อนที่พวกเขาจะถึงฝั่ง ฉากที่น่าเหลือเชื่อก็เกิดขึ้นและทำให้พวกเขาตกตะลึงอย่างสมบูรณ์ ! พวกเขาถึงบังคับให้หยุดลงและไม่สามารถว่ายต่อไปได้ ไม่ต้องเอ่ยถึงการว่ายขึ้นฝั่ง
* * *
ขณะที่หลี่ฉีเย่และฉิวหรงว่านเสวี่ยนั้นเสียเวลาอยู่ที่ตำหนักบุปผาบรรพชน พวกเขาจึงกลายเป็นผู้ฝึกตนกลุ่มสุดท้ายที่มายังทะเลราตรี
ฉิวหรงว่านเสวี่ยนั้นแทบไม่เชื่อที่ได้เห็นฉากนี้ พวกเขานั้นจับปลาในทะเลนี้เป็นว่ากว่าหนึ่งเดือนละน้ำเป็นน้ำหมึก
แต่ตอนนี้...มันกลายเป็นทะเลสีฟ้าที่มีชายฝั่งพร้อมกับน้ำที่ใสบริสุทธิ์ นี้เป็นที่อยู่อาศัยโดยสมบูรณ์สำหรับปลาและนก ทะเลราตรีที่คนอื่นๆเคยระวังตอนนี้่กลายเป็นสถานที่ที่สวยงาม
" อะไรกันที่เปลี่ยนให้ทะเลราตรีกลายเป็นเช่นนี้ได้ ? " ฉิวหรงว่านเสวี่ยอดไม่ได้ที่จะพึมพำ
หลี่ฉีเย่มองเลยทะเลราตรีออกไป เขานั้นได้ยินเกี่ยวกับน้ำวนและรู้เรื่องเกี่ยวกับดินแดนลึกลับมากกว่าคนอื่น
" หัวหน้า หัวหน้า ศิษย์พี่หลี่ ศิษย์พี่หลี่ พวกเราอยู่ที่นี่ ! " ทันใดนั้นพวกเขาก็ได้ยินเสียงร้องแห่งความสุข กลุ่มของผู้เยาว์โบกมือและวิ่งเข้ามาหาพวกเขาทั้งสอง
ทั้งหกคนนี้คือกลุ่มของเผิงจาง พวกเขานั้นกำลังเดินเล่นไปรอบๆพื้นที่และเห็นฉิวหรงว่านเสวี่ยและหลี่ฉีเย่ ดังนั้นพวกเขาจึงรีบมา
" หัวหน้า ศิษย์พี่หลี่ ในที่สุดพวกท่านก็มาที่นี่ พวกเรารอนานมาก ! " เผิงจางเอ่ยอย่างมีความสุข
" ด้วยสมบัติทั้งหมดที่อยู่บนตัวพวกเจ้า ดูเหมือนพวกเจ้าจะได้รับการเก็บเกี่ยวที่ดี่ " หลี่ฉีเย่อมยิ้มเอ่ย
เผิงจางเกาหน้าของเขาอย่างเขินอายและเอ่ย " มันเป็นเพราะศิษย์พี่หลี่ชี้นำพวกเรา ฮี่ฮี่ ปลาหยางราตรีจำนวนมากนั้นน่าประทับใจยิ่ง "
" อย่าได้กล่าวเหลวไหล เรียกเขาว่านายน้อย ! " ฉิวหรงว่านเสวี่ยมองไปยังผู้เยาว์ทั้งหกและกล่าวอย่างจริงจัง " นายน้อยหลี่เป็นผู้มีพระคุณที่ยิ่งใหญ่ของเผ่าเรา อย่าได้ล้อเล่นกับเขาอีก เข้าใจหรือไม่ ? "
ทั้งหกคนนั้นจ้องมายังหลี่ฉีเย่และไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร แจ่พวกเขาก็ไม่กล้าต่อต้านคำกล่าวของหัวหน้าดังนั้นพวกเขาจึงรีบเปลี่ยนทัศนคติอย่างรวดเร็ว
" นายน้อย น้ำวันนั้นจะนำพวกเราไปสู่ด้านล่างของทะเล ข้าได้ยินมาว่ามันมีดินแดนลึกลับปรากฏ ข้าได้ยินอีกว่าอาจจะมีภูเขาสมบัติปรากฏที่นั้น พวกเราควรจะไปหรือไม่ ? " เผิงจางเอ่ยถาม
ทั้งหกคนนั้นอยากจะไปอย่างรวดเร็ว แต่การบ่มเพาะของพวกเขานั้นอ่อนแอเกินไป ดังนั้นพวกเขาจึงไม่กล้าที่จะมุทะลุ พวกเขานั้นเดินรอบทะเลราตรีเพื่อรอหัวหน้า
หลี่ฉีเย่เพียงยิ้มโดยไม่เอ่ยตอบ เขาเดินไปยังชายฝั่งก่อนจะตักน้ำขึ้นมาและดื่มมัน
" หญ้าหมื่นอมตะ , รากเทพปีศาจต้นไม้ , น้ำไร้สวรรค์ เต๋าหยดเลือดอินทรีย์..." หลี่ฉีเย่ยิ้มชิมรสชาติของน้ำและสั่นไหว บางสิ่งที่เป็นส่วนผสมของมันไม่น่าเชื่อย่างมาก
ทั้งหกกลายเป็นงุนงงหลังจากได้ยินคำกล่าวของหลี่ฉีเย่มีหลายสิ่งที่พวกเขาไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน ฉิวหรงว่านเสวี่ยก็สั่นสะท้าน ชื่อของพวกมันนั้นกล่าวได้ว่าเป็นสุดยอดสิ่งของที่หายากในโลก นางนั้นแน่นอนว่าไม่เคยเห็นพวกมันมาก่อน
นางสั่นสะท้านขณะฟังหลี่ฉีเย่จำแนกรายการของเหล่านั้น ทำไมน้ำในทะเลราตรีถึงประกอบไปด้วยของเหล่านี้ ?
" มีกระทั้งใบอ่อนของโลกต้นไม้อยู่ที่นี่ ! " หลี่ฉีเย่สัมผัสลิ้นของเขาและพึมพำ " โอ้วเจ้าเด็กน้อย ภูติปีศาจนั้นเหยียบย่ำมาที่นี่ ของแต่ละสิ่งต้องใช้เวลาเก็บอยู่หลายยุค กระทั้งจักรพรรดิอมตะก็ยังไม่สามารถเตรียมพวกมันได้ทั้งหมด "
หลังจากสัมผัสได้ถึงใบอ่อนโลกต้นไม้ภายในน้ำ หลี่ฉีเย่ก็รู้ได้ทันทีว่าใครเป็นคนทำ เขานั้นเคยคาดการณ์เช่นนี้มาก่อน แต่ตอนนี้เขามั่นใจว่าภูติปีศาจเป็นคนลงมือ
" นายน้อยท่านกล่าวว่าที่ทะเลราตรีเปลี่ยนไปเช่นนี้เพราะฝีมือของภูติปีศาจ ? " ฉิวหรงว่านเสวี่ยเอ่ยถามด้วยอารมณ์
" ภตูิปีศาจ...โอ้วเจ้าเด็กน้อย...เจ้ายังคงไม่ยอมแพ้ นี้มันเป็นการฆ่าตัวตาย ! " หลี่ฉีเย่พยักหน้าของเขาก่อนจะพึมพำ เขามองไปยังทะเลและเอ่ย " พวกเราต้องหาภูติปีศาจก่อนเป็นอันดับแรก "
กลุ่มของผู้เยาว์ไม่รู้ว่าใครคือภูติปีศาจ แต่พวกเขารู้สึกตื่นเต้นที่หลี่ฉีเย่บอกจะเข้าไปในน้ำวน เผิงจางรีบเอ่ยถาม " พวกเราจะไปกันตอนนี้เลยดีหรือไม่ ? "
" พวกเราต้องเตรียมตัวก่อน " ศิษย์สตรีอีกคนเอ่ย " ในอดีต หลายคนนั้นพยามจะเข้าไปรวมถึงลูกหลานของนิกายทรงอำนาจ ข้าได้ยินว่ามีสงครามเกิดขึ้นหลายครั้งและมีคนตายจำนวนมาก "
" ถูกต้อง ไม่เพียงแต่อัจฉริยะอย่างนายน้อยกระดูกทองคำ , หลวงจีนผี และนายน้อยร้อยพรรค ที่มา แม้แต่ยอดเซียนเล็บจันทร์เสี้ยวและยอดเซียนผีแมลงก็มาเช่นกัน พวกเขานั้นเป็นลูกหลานของจักรพรรดิและกระทั้งเป็นลูกหลานโดยตรงของพวกเขา ข้าได้ยินมาว่าพวกเขาแข็งแกร่งอย่างมาก " ศิษย์อีกคนเอ่ยเพิ่ม
เผิงจางพนักหน้าอย่างเห็นด้วยและเอ่ย " ถูกต้อง ใช่แล้วยอดเซียนผีแมลงช่างน่ากลัวยิ่ง เขานั้นน่ากลัวยิ่งกว่าผี ข้ายังไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าเขา ! "
" อย่าได้สร้างปัญหาให้นายน้อย ตอนนี้สุสานใหญ่เต็มไปด้วยอัตราย พวกเจ้าควรจะออกจากสุสานใหญ่ไปและหากลุ่มของผู้อาวุโสจือ "
หลี่ฉีเย่พยัหน้าและเอ่ยเสริม " หัวหน้าของพวกเจ้าพูดถูก พวกเจ้าควรจะออกไปจากสถานที่แห่งนี้ ข้าไม่สามารถรับประกันความปลอดภัยของพวกเขาเจ้าเหมือนการมาทะเลราตรีในอดีต "
" นายน้อยนั้นมีสิ่งที่สำคัญต้องทำอีกมากมาย ตอนนี้พวกเราไม่สามารถกลายเป็นภาระให้เขาได้ ไปเดี่ยวน้อย " ฉิวหรงว่านเสวี่ยนั้นรู้ว่าสถานการณ์กำลังจะร้ายแรงมาก นางนั้นไม่ต้องการเห็นนายน้อยนั้นตายเพราะปกป้องเผ่าของนาง
ทั้งหกคนนั้นเต็มไปด้วยความต้องการที่จะอยู่ แต่พวกเขาก็เข้าใจความรุนแรงของสถานการณ์ หลังจากที่ได้ยินคำกล่าวของหัวหน้าและนายน้อยหลี่ พวกเขาก็ไม่กล้าจะตั้งคำถามอีกต่อไป
" หัวหน้าและนายน้อยวางใจได้ พวกเราจะออกจากสุสานใหญ่และพบกับผู้อาวุโสจือทันที " เผิงจางรีบเอ่ย
หลี่ฉีเย่พยักหน้าเอ่ย " ไปซะ การออกจากสุสานใหญ่อาจจะเป็นสิ่งที่ดี พวกเรากำลังจะเผชิญกับพายุใหญ่ ในไม่ช้าพวกเจ้าจะไม่ปลอดภัยหากอยู่ที่นี่ "
ทั้งหกคนรู้ว่าพวกเขานั้นอ่อนแอเกินไป ไม่ต้องเอ่ยถึงอัจฉริยะ พวกเขายังมีความต่างระหว่างนิกายทรงอำนาจและศิษย์จากนิกายทรงอำนาจอีก พวกเขานั้นเชื่อฟังหัวและหลี่ฉีเย่อย่างทันที
หลี่ฉีเย่มองไปยังทะเลราตรีและไม่กล้าชักช้า เขารีบเอ่ยกับฉิวหรงว่านเสวี่ย " พวกเราควรจะไปได้แล้ว ข้าหวังว่าพวกเราจะจับภูติปีศาจได้ "
นางทันใดนั้นก็ติดตามเขาไปใจใจกลางของน้ำวันภายในทะเลราตรีทันที
เมื่อทั้งสองนั้นจากไป ผู้เยาว์ทั้งหกต่างมองหน้ากัน " พวกเจ้ารู้สึกอะไรหรือไม่ ? ฮี่ฮี่ นายน้อยและหัวหน้าดูเหมือนจะมีการเปลี่ยนแปลงอย่างมากภายในระยะเวลาสั้นๆ "
" ข้าก็คิดเช่นนั้น " ศิษย์สตรีเอ่ย " ข้าคิดว่าพวกเขาใกล้ชิดกันมาก พวกเจ้าสังเกตหรือไม่ ? สายตาที่หัวหน้ามองนายน้อยนั้นเต็มไปด้วยความอ่อนโยนอย่างมาก "
ศิษย์อีกคนรีบเอ่ย " พวกเจ้าแน่ใจรึ ? หรือพวกเขาจะกลายเป็นคู่รักกันแล้ว ? "
" ฮ่าฮ่า แน่นอน ! " เผิงจางรีบเอ่ยด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ " ข้าคิดว่าพวกเขานั้นเป็นคู่สวรรค์สร้าง ในความคิดข้าพวกเขานั้นอาจจะมีบางอย่างร่วมกัน... "
" จริงรึ ? " คนที่เหลือรีบเอ่ยถาม
ศิษย์คนที่เหลือต่างเหลือบมองกันและเต็มไปด้วยความตื่นเต้น " มันอาจจะเป็นเช่นนั้นจริงๆ " หลังจากกล่าวเสร็จพวกเขาก็ยิ้มซุกซน
หลังจากเห็นน้ำวน หลี่ฉีเย่โอบกอดฉิวหรงว่านเสวี่ยและกระโดดลงไปทันที พวกเขานั้นว่ายลงไปจนในที่สุดก็มาถึงก้นทะเล
หลังจากหลุดออกมาจากน้ำวน พวกเขานั้นสังเกตเห็นมหาสมุทรสีทอง พร้อมด้วยทะเลกว้างใหญ่ที่มีสีทองอาร่าม...
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น